Bircan Değirmenci - Başta Diyarbakır ve bölge olmak üzere Türkiye ve dünyanın edebiyat dinamiklerinin yollarının kesiştiği bir buluşma alanı yaratmak için kurulan Diyarbakır Edebiyat Evi, nam-ı diğer Wêjegeh Amed’deyiz.
Mekanın giriş katında bulunan, kentin ilk vegan mutfağı Gabo’dan tanıdığımız Cahit’in aynı mantıkla, dingin bir müzik eşliğinde hizmet verdiği Haiku’dan merdivenle yukarı çıktığınızda kitap rafları karşılıyor sizi.
Kasvetli kütüphane izlenimini camlara uzayarak içinizi açan meyve ağaçları bozuyor. Burnunuza gelen tarçın kokusu ve saksıdaki çiçeklerin size göz kırptığı sakin ve huzurlu bir ortam.
Ev sahibi Lal Laleş henüz gelmemiş. Onu beklerken bir dergi karıştırıyorum masada. Az sonra yukarı gelen ikisi kadın üç kişi yüksek sesle konuşarak dağıtıyor ambiyansı. Göz göze geldiğimizde “pardon” diyorlar. Ardından rafların önünde durup, ellerine aldıkları kitaplarla telefonlarına gülümseyerek, özçekim yapıyorlar.
Birden gözüm Hikmet ağabeyi arıyor. Bu sahne son dönem müptelası olduğum Tutunamayanlar dizisindeki Hikmet karakterini hatırlatıyor bana.
Okuma yazma bilmeyen, konuyla ilgisi olmasa da cebinde anlatacağı meselleri bulunan, hırsları ve para kazanma derdi olmayan Hikmet’in, mahalle arasında sadece kitap okuyup muhabbet etme amacıyla açtığı bir kitap kafesi var. Kendimi bir an orada hissediyorum.
Kitap okumayan, birbiriyle muhabbet etmeyen ve telefonuyla ilgilenenleri ise yaka paça kafeden kovalayan Hikmet’i anımsarken içeri Lal giriyor. O da Hikmet ağabeyin izinden mi gidecek diye merak ediyorum.
Laleş’le edebiyat evi fikrini, meramını, neleri hedeflediklerini konuştuk.
[...]
Röportajın devamı için: Gazete Karınca
https://gazetekarinca.com/2020/03/bir-bulusma-mekani-diyarbakir-edebiyat-evi/